Występujące w ustawie o emeryturach pomostowych (art. 3 ust. 4 i 5) kryterium pracy „w pełnym wymiarze czasu pracy” oznacza, że pracownik musi być zatrudniony w wymiarze, co najmniej 8 godzin na dobę, 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym lub w pełnym wymiarze godzin określonych dla danego rodzaju pracy, jeżeli wymiar ten został skrócony na podstawie art. 145 k.p. lub innych przepisów szczególnych. Nie oznacza to, że praca ma być wykonywana stale i bez przerwy przez dobowy wymiar czasu pracy.

Zapis występujący w przepisach art. 3 ust. 4 i 5 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze rozumie się pracowników wykonujących te prace w pełnym wymiarze czasu pracy, ma znaczenie jedynie przy ubieganiu się o ustalenia prawa do emerytury pomostowej.

Składka na Fundusz Emerytur Pomostowych powinna być opłacana za wszystkich pracowników urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy wykonują pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach pomostowych, bez względu na wymiar czasu pracy, w jakim tę pracę wykonują. Tak więc składkę na FEP należy także opłacać za pracowników wykonujących te prace w niepełnym wymiarze czasu pracy (np. na pół etatu).

Tak, zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych, płatnik składek - od dnia 1 stycznia 2009 r. do czasu przekazania pierwszego zgłoszenia danych o pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze za rok 2010 i informacji dotyczącej pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach, którzy w 2009 r. wykonywali pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze - ma obowiązek wydawania pracownikom zaświadczeń, potwierdzających okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art.

Przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych w przeciwieństwie do poprzednio obowiązujących uregulowań, określają jedynie rodzaje prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a nie stanowiska pracy, gdyż te w prawidłowy sposób  można określić jedynie bezpośrednio w zakładzie pracy.

Ustawa w art. 4 określiła kryteria, po spełnieniu których możliwe jest nabycie prawa do emerytury pomostowej. Generalnie - zgodnie z art. 4 ustawy - prawo do emerytury pomostowej przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

Prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stan

Ustawa o emeryturach pomostowych zawiera dwa załączniki, z których pierwszy zawiera wykaz prac w szczególnych warunkach, natomiast drugi to wykaz prac o szczególnym charakterze.

Prace nad definicjami i wykazem prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze w ustawie o emeryturach pomostowych trwają od 1999 r. W dniu 4 grudnia 1998 r. powołana została specjalna

W ustawie zostały określone rodzaje prac a nie stanowiska pracy, ponieważ pracownicy wykonujący taki sam zawód w różnych zakładach pracy mogą wykonywać prace o różnej intensywności i w różnych warunkach środowiska. Z tego powodu - zdaniem specjalistów ochrony i medycyny pracy - poprzednio stosowana metodologia określania zawodu lub stanowiska pracy nie powinna stanowić podstawy zaliczenia do prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.